lockdown in frankrijk 2

Met de aangescherpte maatregelen die sinds 23 maart van kracht zijn hoopt Macron de Franse bevolking ertoe te bewegen nu toch écht thuis te blijven. Zonder geldige reden de deur uit? Dat kan aardig in de papieren lopen. Maar daar zou het natuurlijk niet om moeten gaan. Deel twee van een serie over de lockdown in Frankrijk die wat mij betreft zo min mogelijk afleveringen krijgt, maar wel iedere week eentje.

Netjes in de rij bij de Intermarché in Isigny-sur-mer, waar sinds maandag een streng deurbeleid van kracht is.

De nieuwe regels van de lockdown in Frankrijk zijn specifieker dan de vorige, en strenger. Vooral voor activiteiten die formeel niet onder het kopje ‘eerste levensbehoeften’ vallen, maar daar natuurlijk eigenlijk wel thuishoren. Even eruit met de kinderen, hond uitlaten, hardlopen, wandelen, gewoon even op een bankje in het park zitten en om je heen kijken…

recidivisten

Je mag een uurtje naar buiten voor een frisse neus, binnen een straal van één kilometer van je huis, één keer per dag. Dat is de nieuwe regel. Dus is er ook een nieuwe ‘attestation’ afgegeven waarop je niet alleen dient aan te geven wat je gaat doen, maar ook hoe laat je van huis bent gegaan. De boetes voor overtredingen zijn opgeschroefd, met name voor recidivisten. Als je het te bont maakt, kan het bedrag oplopen tot 1500 euro.

creatieve interpretatie

Ik ben benieuwd of het gaat werken, want er is nog steeds veel onduidelijk én er is alle ruimte voor creatieve interpretatie. De bouwmarkten alleen al: er zijn er veel dicht, maar niet allemaal en ze zijn ook vaak niet helemáál dicht. Je kunt bij sommige online bestellen en je bestelling daarna – met attestation! – afhalen. Maar je kunt vaak niet zomaar alles bestellen, alleen dingen die je met wat goede wil als eerste levensbehoefte kunt beschouwen. Welke producten dat precies zijn? Geen idee, maar kranen bijvoorbeeld wel en muurverf helaas niet.

hulp van het leger

Voor mensen die nog steeds vinden dat er een volledige lockdown moet komen in Nederland: zo werkt dat dus in de praktijk. Handhaven is vooral een monumentale taak voor de politie, die zich natuurlijk met meer relevante zaken bezig zou moeten houden dan de vraag of jij wel dicht genoeg bij je huis bent gebleven. Niet alleen in Frankrijk, maar ook in Spanje en Hongarije is het leger ingezet om bij de handhaving te helpen. In Hongarije is het maar de vraag of dat tijdelijk is. Ik zou zeggen: be careful what you wish for.

eenzame routes

Het verschil tussen stad en platteland is enorm. De regels zijn afgestemd op de stad – dichtbevolkt = risicogebied – maar ik snap natuurlijk dat ze overal gelden; de overheid kan moeilijk iedereen op maat bedienen. Het is alleen wel wat onwerkelijk. Wandelen, bijvoorbeeld, is in Normandië onder alle omstandigheden een vrij eenzame activiteit. Als je op een route van vijftien kilometer drie mensen tegenkomt, spreken we hier van drukte. En in dit jaargetijde is er echt geen hónd, op welke route dan ook, zelfs niet in de buurt van beroemde plekken als Omaha Beach.

Toch moet ook ik binnen een straal van één kilometer van mijn huis blijven, dat spreekt… Eén kilometer is echt niks in deze contreien; de voordeur van mijn buren is verder weg dan dat. Op dit moment heb ik ook niets bij mijn buren te zoeken, maar het gaat even om het idee.

solidariteit

De verleiding is groot om te denken dat je het hier, ver weg van steden en drukte, niet zo nauw hoeft te nemen met de maatregelen en dat de gendarmes wel met hun hand over hun hart zullen strijken als je bij controle door de mand valt. Misschien is dat ook wel zo, maar erg solidair met de rest van de wereld is het niet. En van solidariteit moeten we het nou juist hebben in deze gezondheidscrisis. Dus Martijn en ik houden ons aan de regels, ook als die hier overdreven lijken, want wij moeten niet piepen met al die ruimte om ons heen. Je zal maar in de Parijse banlieues wonen, met zijn zessen op tien hoog opgesloten in een tweekamerappartement…

Wij tellen onze zegeningen en wachten af.