lockdown in Frankrijk 8

Sinds maandag staat in Frankrijk de deur weer op een kiertje. Winkels en markten zijn open, jonge kinderen mogen weer naar school. We mogen weer zonder verklaring de deur uit, mits we binnen een straal van 100 kilometer van ons huis blijven, en meer van die prettige dingen. Ook al houdt de Franse overheid allerlei slagen om de arm: wij zijn er blij mee.

Het onvrije gevoel is weg. Dat gevoel heb ik zelf vervelendst gevonden van die hele lockdown, dus ik ben écht opgelucht. In de rij voor de supermarkt, dingen die ineens uitverkocht zijn, woonwinkels dicht en dus nog geen kleden op de vloer? Jammer, maar daar is best mee te leven; gewoon even meebewegen. Maar niet kunnen gaan en staan waar je wilt, is vervelend. En dan mogen we hier in Normandië natuurlijk absoluut niet piepen: weinig mensen, eindeloos veel ruimte en nauwelijks een gendarme te bekennen.

politiestaat

In Parijs ging het er heel anders aan toe, las ik in de Volkskrant. Daar interpreteerde de politie op eigen houtje de reglementen, en handhaafde die vervolgens streng en soms zelfs hardhandig. Gevoelsmatig is Frankrijk veranderd in een politiestaat, stond boven het artikel. Lijkt me niet fijn, wonen in Parijs onder dat soort omstandigheden.
Maar het is toch ook een beetje irritant dat zelfs een journalist die verder zo’n goed en afgewogen verhaal schrijft, lijkt te vergeten dat er buiten De Stad nóg een heel stuk Frankrijk ligt en dat daar zo’n 65 miljoen mensen wonen voor wie het leven er heel anders uitziet. Wat is dat toch met Parijzenaars?

noodtoestand

Er was een ander ergerlijk dingetje op het RTL Nieuws. Daar wisten ze even niet wat een ‘sanitaire noodtoestand’ is en waarom verlenging daarvan niet betekent dat de grenzen de hele zomer dichtblijven voor vakantiegangers. Martijn stuurde er een pissige mail over naar de redactie en hij was kennelijk niet de enige, want een dag later kwam er een haastige correctie. Inmiddels staat op de RTL Nieuws-site een degelijk en gedetailleerd verhaal over hoe het er werkelijk voor staat. Samengevat: er wordt van alles gefluisterd over reisversoepelingen vanaf half juni, maar we weten het gewoon niet.
Mijn eigen inschatting, ook gevoed door hoop moet ik toegeven, is dat Macron met zijn financieel-economische achtergrond de grenzen opent zodra het kan. Toerisme is een te belangrijke bron van inkomsten voor Frankrijk om dat níet te doen. Dat hij zo lang wacht om er iets concreets over te zeggen is – denk ik – omdat een te vroege en verkeerde keus alleen maar meer geld gaat kosten. Fingers crossed.

playlist

En dan vatte de NOS onlangs nog een stokoud berichtje van het Normandisch Verkeersbureau op als een oproep aan buitenlandse toeristen om deze zomer weg te blijven. Het verkeersbureau zou daarmee een voorschot nemen op een eventuele beslissing van de Franse overheid om buitenlandse bezoekers te weren.
Echt? Dat geloof je toch zelf niet, NOS? Dat een regionale instelling die toerisme moet stimuleren met dat soort acties de wankelende toeristische sector alvast over het randje duwt? Tjongejonge. Er is te veel écht slecht nieuws om er nog meer bij te bedenken, hoor. Maar de Normandië-playlist op spotify was een mooie uitsmijter van dat rammelende stukje tekst, dat dan weer wel.

oelewapper

Ik hou helemaal niet van media-bashen, maar dit vond ik allemaal nogal stom en gemakzuchtig en te veel achter elkaar. Talloze mensen in deze regio zijn voor hun inkomen afhankelijk van het toerisme en hebben het op dit moment slecht. Als de bezoekers niet komen omdat het vanwege de gezondheidsrisico’s gewoon niet gaat, heb ik daar heus vrede mee. Maar niet als het is omdat een of andere oelewapper in Nederland zit te snurken achter zijn of haar laptop.
De media zijn machtig en beeldvorming is cruciaal, altijd al, maar nu helemaal. Dus check wat je schrijft (vaker) op feitelijkheid en volledigheid, zou ik willen vragen. Dat is je werk tenslotte en het is wat de serieuze media zou moeten onderscheiden van mijn Facebook-tijdlijn. Dus. Bij voorbaat dank.

toekomstmuziek

Goed. Tot zover mijn preek, die – laten we wel zijn – ook een beetje voor eigen parochie is. Zoals iedereen willen wij graag verder waar we gebleven waren. Het feit dat ik me weer over media kan opwinden en niet langer zenuwachtig wordt als de Franse overheid nieuwe maatregelen afkondigt, beschouw ik als iets positiefs. De lockdown is feitelijk voorbij, ook in mijn hoofd.
De lokale markten komen echt op gang. In Manche mogen de stranden open voor sportieve activiteiten, in Calvados loopt die aanvraag nog. Kleine musea openen hun deuren, restaurants volgen half juni waarschijnlijk ook. En er komt een dag dat er weer verder gereisd mag worden dan 100 kilometer en over landsgrenzen heen.
We zullen Le Vert Buisson een beetje anders moeten bestieren dan we hadden bedacht, maar we hebben ideeën genoeg en we zijn flexibel. Wij passen ons gewoon aan aan wat de Franse overheid van ons vraagt.

En intussen blijf ik beschikbaar voor schrijf- en vertaalopdrachten. Ook heel leuk. 🙂